สองวีคที่แล้ว ได้รับ add ทาง hi5 จากผู้หญิงหน้าคมๆ แต่ไม่คุ้นเลย พอรับแอดไป น้องเค้าก็ทัก comment กลับมาราวกับว่ารู้จักกัน
ก็เลยเข้าไปดูที่ page ของน้องเค้า ใช้เวลาคิดอยู่นานว่าใครกันหนอมารู้จักฉันได้ ปรากฏว่านั่นคือ "น้องแก้ว" ซึ่งเป็น "น้องเทค" หรือ "น้องรหัส" ตอนมหาลัย ฉันใช้เวลาคิดอยู่นานเพราะน้องแก้วเปลี่ยนไปมากจากที่เคยเป็นเด็กผอมตัวเล็กๆ ก็มีน้ำมีนวลดูอิ่มเอิบจนแปลกไป หนำซ้ำใน hi5 ของแก้วก็มีการโพสต์รูปตัวเองกับแฟนหนุ่มซึ่งเป็นชาวอังกฤษ ใช้ชีวิตแสนสุขอยู่ที่อังกฤษอย่างสุดแสนสบายใจ
พอจับที่จับทางได้ว่าน้องแก้วเป็นฝั่งเป็นฝาไปแล้ว ฉันรู้สึกดีใจกับน้องจริงๆ แต่กับตัวเองฉันรู้สึกว่ามีเสียงกรี๊ดดังลั่นอยู่ภายในหน้าอกอันใฝ่ฝันว่าจะบึ้มในไม่ช้าของฉันอยู่ราว 4 นาทีกว่าจะรวบรวมสติกลับคืน และนั่นเป็นจุดแรกที่ฉันเพิ่งจะรู้สึกว่า "ไม่ได้การแล้ว"
เสียงพร่ำว่า "ไม่จี๊งงงง ไม่จิง มี่จิง มี่จิง มี่จิง มี่จิงงงงงงงง (พร้อมกับจินตนาการว่าหัวส่ายไม่หยุด)" รุ่นน้องฉันนำหน้าฉันไปเรียบร้อยแล้วได้อย่างไรกัน เหอๆๆ
จากนั้นไม่นาน ฉันเหมือนโดนสายฟ้าฟาดอีกหน เมื่อมีกรุ๊ปอีเมลมาจากเพื่อนๆ แจ้งว่า "dear friends, you are all invited to my wedding" เพื่อนคนที่ 9 ในเอก (หากนับไม่ผิด) ที่ตกร่องปล่องชิ้นไปนับตั้งแต่เรียนจบ
(อ้อ!! ขอเสริมตลกร้าย:: มีเพื่อนคนนึง เรียนจบ แล้วก็ไปต่อโท จบโท แล้วก็กลับมาทำงาน แล้วก็มีแฟน แล้วก็แต่งงาน ปัจจุบันมีลูกแล้ว....แต่ดูสิ ฉันยังไม่ได้เริ่มแม้กระทั่งเรียนปริญญาโทเลย มัวทำอะไรอยู่นะ...นังคาราเมลปั่น --- แต่ฉันจะข้ามขั้นเรียน ป.โทไปแล้วล่ะ)
ด้วยสถานการณ์สะท้านหัวใจ shock after shock ซ้อนๆกันแบบนี้ อย่าพยายามมาปลอบฉันกันเลยว่า "เป็นโสดน่ะ..ไม่เป็นไรหรอก" เพราะเห็นได้ชัดว่า it does matter แท้ๆ
หากเปรียบฉันและเพื่อนเป็นกองของขวัญปีใหม่รอการจับฉลากหาเจ้าของเพื่อเริ่มต้นวันเวลาใหม่ๆไปด้วยกัน ฉันก็เป็นเหมือนของขวัญชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่บนโต๊ะ เป็นของขวัญสำหรับคนที่มาสาย หรือเผลอๆอาจจะไม่มีเจ้าของโผล่มาจับฉลากเลยก็เป็นได้
ยิ่งตอนนี้เป็นหน้าฝน ฉันอดคิดถึงอารมณ์โรแม้นแสนวาบหวิวไม่ได้ซักทีเวลาที่ฝนซาๆฟ้าหลัวๆ เพื่อนรักเริ่มห่างลาจากไป ไม่เหลือใครให้ฉันคุยได้ในช่วงเหงาๆ ฉันรู้ ฉันเคยบอกและคิดอยู่ตลอดว่าฉันยังมีโลกอีกทั้งใบให้ค้นหา แต่หากโลกดูจะใหญ่เกินไปสำหรับฉัน บางทีฉันก็อยากจะขอแค่ใครซักคนทีจะมาจุ๊บกระหม่อมฉันในวันหนาว หรือกางร่มกันฝนให้ในวันฟ้ากระหน่ำเท่านั้นก็น่าจะดี หรือจะดียิ่งขึ้นหากเราได้เดินทางค้นหาส่วนที่ขาดหายไปบนโลกใบนี้ด้วยกันซะเลย
ตลอดชีวิตฉันพบเจอแต่สิ่งดีๆ แต่ก็ยังไม่เจอสิ่งที่ดีที่สุด ฉันรู้ดีใครๆก็รักฉัน แต่ก็ยังไม่เคยมีใครที่รักฉันมากที่สุด แต่นั่นก็ทำให้นังคาราเมลปั่นอย่างฉันยังคงเฝ้ารอ...(เฝ้ารอคนที่จะรักฉันมากเท่ากับตู้เก็บเสื้อผ้าขนาดยักษ์และชั้นวางรองเท้าที่จุได้มากเป็นพิเศษพร้อมระบบจัดเก็บไฮโดรลิค แค่นั้นก็พอ คิคิ)
ความรักเป็นเรื่องราวที่มีความสุข ความสุขของคนรอบข้างต่างเป็นเรื่องน่ายินดี และฉันยินดีด้วยอย่างเต็มหัวใจ แต่บางเสี้ยวเวลาแห่งความเอมอิ่มใจนั้น พอมองกลับมาที่ตัวเอง...นิดหนึ่ง...ฉันรู้สึกว่ามันไม่ค่อยดีกับฉันซักเท่าไหร่...หรือบางทีอาจจะไม่ดีเลย
สุดขั้วหัวใจ...คาราเมลปั่น ฮิๆๆๆ
******
PS: ถึงน้องแก้ว แก้วคงไม่ว่าอะไรที่พี่ยกเรื่องของแก้วมากล่าวถึงในที่นี้
image: เจอรูปนี้จากใน google คำสำคัญ ordinary life มั้ง
music: ก้อนหินละเมอ
ชะนี!! 
