อาจเป็นเพราะ...เมื่อชีวิตดำเนินมาถึงช่วงหนึ่ง เราก็รู้สึกเบื่อความธรรมดาบนโลก
หรืออาจจะเป็นเพราะเมื่อชีวิตเริ่มพบกับความมั่นคง เราก็อยากจะเพิ่มเติมความพิเศษให้กับชีวิตอันแสนเลอเลิศ
หรืออาจจะเป็นเพราะฉันค้นพบตัวเองมานานแล้วว่า "ฉันมีความพิเศษเกินกว่าจะใช้ชีวิตอยู่กับความธรรมดา"
หรือว่า..หากพูดให้ง่ายกว่านั้น อาการสะอิดสะเอียนต่อ "ความธรรมดา" ของฉันเกิดขึ้นเมื่อต้นอาทิตย์ก่อน ตอนที่มีคนเดินเข้ามาหาฉัน พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่า แม่นั่นใส่ชุดเหมือนฉันเด๊ะๆ เลย
ฉันไม่ได้รู้สึกเสียหน้าหรืออะไรกับเหตุการณ์นั้นหรอก เพราะมันเป็นเรื่องให้อภัยได้ที่สาวเก๋สองคนบนสายงานเดียวกันจะใส่ชุดสุดเก๋มาจ๊ะกัน (ซึ่งฉันสวยกว่าเห็นๆเลย) แต่ฉันแค่หัวเสียที่ในที่สุดก็พบว่า "ฉันไม่ใช่หนึ่งเดียวในปฐพี"
ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ว่าสาวพีอาร์คนนั้นมีรสนิยมคล้ายกันกับฉัน อาชีพเดียวกัน แถมรายได้คงจะพอๆกันด้วย ถึงได้เลือกซื้อชุดแบรนด์เดียวกันจากร้านเดียวกันแบบนั้น แต่ด้วยความที่ไม่ชอบซ้ำใคร ฉันจึงตัดสินใจตั้งแต่ ณ วินาทีนั้นว่า "ฉันจะเลิกซื้อ dress จาก MANGO อีกตลอดกาล" (ทั้งนี้ ยังไม่รวมถึงเสื้อผ้าแยกชิ้นและ accessories นะจ๊ะ)
ใครๆก็รู้ พอถึงฤดูลดราคา เสื้อผ้าในร้านในระดับนี้จะลดราคาลงจนประมาณ mass เรียกได้ว่า "ใครๆ" ก็ซื้อได้ แล้วก็หลายหนแล้วด้วยที่ฉันเห็นว่าคนมากมายใส่เสื้อตัวที่ฉันซื้อ แต่การใส่ชุดเดียวกัน วันเดียวกันมางานเดียวกันนี่มันเหลืออดจริงๆนะ ดีนะที่ชุดนั้นเป็นเพียง "ชุดสิ้นคิด" เป็นประเภทชุดสุภาพที่ฉันจะหยิบมาใส่ออกงานก็ต่อเมื่อรู้สึกว่า 1) งานนั้นไม่สำคัญมากพอที่จะต้องแต่งตัวสวย หรือ 2) ไม่มีอะไรจะใส่จริงๆ ซึ่งหากเป็น "ชุดในดวงใจ" ที่เก็บไว่ใส่ในวันเฉพาะ ก็คงเป็นอีกเรื่องหนึงเป็นแน่
อย่างไรก็ตาม วันนั้นเป็นวันเกษียณอายุของ dress ชุดนั้นอย่างเป็นทางการแล้วล่ะ
แหม..มันน่าจะดีกว่านี้ หากเราเจอคนที่ใช้อะไรเหมือนๆกันแล้วก็รู้สึกดีใจวิ่งเข้าไปทักทายนู่นี่ มากกว่าจะวิ่งหนีกันกระเจิงแบบนี้ (ก็แปลกดี ทำไมเวลาเจอคนใช้ speedy ซ้ำๆกันแล้วไม่เห็นจะต้องรู้สึกแบบนี้เลยเนอะ) และเมื่อเปลี่ยนอย่างอื่นไมได้ ฉันก็ต้องเปลี่ยนตัวเอง จริงมั๊ย
เริ่มจาก...อย่าเห็นแก่เสื้อผ้าลดราคาหรือบางอย่างที่ทำขึ้นมามากกว่าหนึ่ง แล้วก็เลิกใช้ชีวิตธรรมดาๆ ในแบบที่คนอื่นมีได้ซะที มันน่าเบื่อจะตายไปที่วันๆก็ต้องมาทนอยู่กับอะไรแบบ imitation of life นี่ฉันก็พยายามคิดอยู่หรอกนะ ว่าชีวิตของฉันมันสุดแสนจะไฉไลจนใครๆก็ต้องดำเนินตาม แต่น่าเบื่อมากมั๊ยล่ะ ที่แม้กระทั่งแค่ "ผมม้า" ก็ยังมีคนตัดตามฉันอย่างจงใจเลย (นี่ไม่นับรวมตอนดัดผมและทำสีที่มาทำตามกันด้วยนะ) ชิชิ
และนับตั้งแต่พรุ่งนี้ ทุกคนจะพบกับฉันในมาดใหม่ที่ห่างไกลจากความธรรมดา แหงล่ะ แค่นี้มันยัง "ไม่ธรรมดา" ไม่พอหรอก คอยดูก็แล้วกัน
ริจะเป็น "หนึ่งเดียวในปฐพี" ยิ่งกว่านี้ฉันก็ทามมมด้ายยยย คิคิคิ
************
image: the giraffe gazing at reflection in the mirror from www.allposters.com
เริ่ดๆเชิ่ดๆ 
